امیدم را مگیر از من خدایا خدایا خدایا
دل تنگ مرا مشکن خدایا خدایا خدایا
من دور از آشیانم رو به آسمانم بی نصیب و همدل
ماندم جدا ز یاران من از بلای طوفان بال من شکسته
همیشه با تو در رویا همیشه بی تو در دنیا
نمیدانم که چه دردی ست
من و تو مثل شب تنها
فقط یاد تو را دارم از آنچه بوده و هستی
فقط نام تو رو لبهام در این حال بد و پستی
نمیدانم که بی تو من بمیرم یا که بگریزم
هنوز در بهت تنهایی به یادت اشک میریزم
نمیدانی شب و روزم تو هستی تو
همیشه می نشینم من به پای لحظه هایی نو
همیشه با تو در رویا
همیشه بی تو در دنیا
عمری است عجل از پی آن می تازد
هر کس غم دنیا بخورد می بازد
زخم زبان دوست از زهر عقرب بدتر است
پس بزن عقرب که دردش کمتر است
يک پنجره برای ِ ديدن
يک پنجره برای ِ شنيدن
يک پنجره که مثل ِ حلقهی ِ چاهی
در انتهای ِ خود به قلب ِ زمين میرسد
و باز میشود به سوی ِ وسعت ِ اين مهرباني ِ مکرر ِ
آبي رنگ
يک پنجره که دستهای ِ کوچک ِ تنهايي را
از بخشش ِ شبانهی ِ عطر ِ ستارههای ِ کريم سرشار
میکند.
و میشود از آنجا خورشيد را به غربت ِ گلهای ِ
شمعداني مهمان کرد
يک پنجره برای ِ من کافي است.
من از ديار ِ عروسکها میآيم
از زير ِ سايههای ِ درختان ِ کاغذي
در باغ ِ يک کتاب ِ مصور
از فصلهای ِ خشک ِ تجربههای ِ عقيم ِ دوستي و عشق
در کوچههای ِ خاکي ِ معصوميت
از سالهای ِ رشد ِ حروف ِ پريدهرنگ ِ الفبا
در پشت ِ ميزهای ِ مدرسهی ِ مسلول
از لحظهئی که بچهها توانستند
بر روی ِ تخته حرف ِ «سنگ» را بنويسند
و سارهای ِ سرآسيمه از درخت ِ کهنسال پر زدند.
من از ميان ِ ريشههای ِ گياهان ِ گوشتخوار میآيم
و مغز ِ من هنوز لبريز از صدای ِ وحشت ِ پروانهئی است
که او را در دفتری به سنجاقی مصلوب کرده بودند.
وقتی که اعتماد ِ من از ريسمان ِ سست ِ عدالت آويزان
بود و در تمام ِ شهر قلب ِ چراغهای ِ مرا تکهتکه میکردند
وقتی که چشمهای ِ کودکانهی ِ عشق ِ مرا
با دستمال ِ تيرهی ِ قانون میبستند
و از شقيقههای ِ مضطرب ِ آرزوی ِ من
فوارههای ِ خون به بيرون میپاشيد
وقتی که زندهگي ِ من ديگر
چيزی نبود، هيچ چيز به جز تيکتاک ِ ساعت ِ ديواري
دريافتم، بايد، بايد، بايد،
ديوانهوار دوست بدارم.
يک پنجره برای ِ من کافي است
يک پنجره به لحظهی ِ آگاهي و نگاه و سکوت
اکنون نهال ِ گردو
آنقدر قد کشيده که ديوار را برای ِ برگهای ِ جوانش
معني کند
از آينه بپرس
نام ِ نجاتدهندهات را
آيا زمين که زير ِ پای ِ تو میلرزد
تنهاتر از تو نيست؟
پيغم بران، رسالت ِ ويراني را
با خود به قرن ِ ما آوردند
اين انفجارهای ِ پیْآپیْ،
و ابرهای ِ مسموم،
آيا طنين ِ آيههای ِ مقدس هستند؟
ایْ دوست، ایْ برادر، ایْ همخون
وقتی به ماه رسيدی
تاريخ ِ قتل ِعام ِ گلها را بنويس.
هميشه خوابها
از ارتفاع ِ سادهلوحي ِ خود پرت میشوند و میميرند
من شبدر ِ چهارپری را میبويم
که روی ِ گور ِ مفاهيم ِ کهنه روئيدهست
آيا زنی که در کفن ِ انتظار و عصمت ِ خود خاک شد
جواني ِ من بود؟
آيا دوباره من از پلههای ِ کنجکاوي ِ خود بالا خواهم رفت
تا به خدای ِ خوب، که در پشت ِبام ِ خانه قدم میزند
سلام بگويم؟
حس میکنم که وقت گذشتهست
حس میکنم که «لحظه» سهم ِ من از برگهای ِ تاريخ
است حس میکنم که ميز فاصلهی ِ کاذبی است در ميان ِ
گيسوان ِ من و دستهای ِ اين غريبهی ِ غمگين حرفی به
من بزن آيا کسی که مهرباني ِ يک جسم ِ زنده را به تو
میبخشد جز درک ِ حس ِ زنده بودن از تو چه میخواهد؟
حرفی به من بزن
من در پناه ِ پنجره ام
با آفتاب رابطه دارم.
به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد
به جویبار که در من جاري بود
به ابرها که فکرهای ِ طويلم بودند
به رشد ِ دردناک ِ سپيدارهای ِ باغ که با من
از فصلهای ِ خشک گذر میکردند
به دستههای ِ کلاغان
که عطر ِ مزرعههای ِ شبانه را
برای ِ من به هديه میآوردند
به مادرم که در آئينه زندهگي میکرد
و شکل ِ پيري ِ من بود
و به زمين، که شهوت ِ تکرار ِ من درون ِ ملتهبش را
از تخمههای ِ سبز میانباشت - سلامی دوباره خواهم داد
میآيم، میآيم، میآيم
با گيسویم: ادامهی ِ بوهای ِ زير ِ خاک
با چشمهام: تجربههای ِ غليظ ِ تاريکي
با بوتهها که چيدهام از بيشههای ِ آن سوی ِ ديوار
میآيم، میآيم، میآيم
و آستانه پر از عشق میشود
و من در آستانه به آنها که دوست میدارند
و دختری که هنوز آنجا،
در آستانهی ِ پر عشق ايستاده، سلامی دوباره خواهم داد.

