پاییز و دریا

آینه

paez — Sun, 06 Dec 2009 07:47:30 GMT

نه تو میمانی, نه اندوه و نه هیچ یك از مردم این آبادی.

به حباب نگران لب یك رود قسم,

و به زیبایی آن لحظه ی شادی كه گذشت,

غصه ام خواهد رفت.

آنچنانی كه فقط خاطره ای خواهد بود.

تو به آینه,

نه آینه به تو, خیره شده.

گر تو لبخندی كنی او به تو خواهد خندید.

گر تو بغض كنی,

وای از آینه ی دنیا چه ها خواهی دید.

من یا او

paez — Sun, 22 Nov 2009 13:08:18 GMT

من تو را سخاوتمندانه به كسی هدیه می دهم كه از من عاشقتر باشد،

و از من برای تو مهربانتر!

من تو را به كسی هدیه می دهم كه صدای تو را از هزار فرسخ راه دور،

در خشم، در مهربانی، در دلتنگی،

در هزار همهمه ی دنیا، یكه و تنها بشناسد!

من تو را سخاوتمندانه به كسی می دهم،

كه راز آفتابگردان و تمام سخاوتهای عاشقانه ی این گل معصوم را بداند،

و ترنم دلپذیر هر آهنگ،

هر نجوای كوچك، برایش یك خاطره ی مشترك باشد!

او باید از رنگین كمان چشمان تو تشخیص بدهد،

كه امروز هوای دلت آفتابیست،

یا آن دلی كه من برایش می میرم، سرد و بارانیست؟

جاده های برهوت

paez — Fri, 06 Nov 2009 05:53:45 GMT

و آن زمان که عاشق می شوی,

و میدانی که عشقی هست,

و باور داری کسی که تو را دوست دارد,

و در آن شبهای سرد و یخبندان با تو میماند,

در آن لحظات میفهمی دوست داشتن چقدر زیباست.

و آن زمان که کسی در فراسوی خیال تو نیست

و تو تنهای تنها, در جاده های برهوت زندگی قدم میزنی

تنها اوست که به تو آرامش خیال میدهد.

ای کاش...

paez — Fri, 23 Oct 2009 09:20:18 GMT

زیباست بخاطر تو زیستن،

و برای تو ماندن به پای تو مردن و به عشق تو سوختن.

و چه تلخ و غم انگیز است،

دور از تو بودن،

برای تو گریستن،

و به عشق و دنیای تو نرسیدن.

ای کاش می دانستی بدون تو،

مرگ گواراترین زندگیست.

بدون تو و به دور از دستهای مهربانت،

زندگی چه تلخ و ناشکیباست.

ای کاش می دانستی مرز خواستن کجاست!؟

ای کاش...

بی تو

paez — Wed, 07 Oct 2009 07:45:10 GMT

سالهاست نگاهم به قاب خالی در خشکیده است.

بی تو می خندم بی تو می گریم

بی تو خیس باران می شوم

و زورقی از جنس زمان

مرا به حضور بی انتهای تو نزدیک تر می کند.

سالهاست با تو بودن مرده است.

یادآور اشک

paez — Wed, 23 Sep 2009 16:27:18 GMT

درست یا غلط؟

نمیدانم!

دل من سالهاست که آموخته,

شکستنش را به سرعت لبخندی فراموش کند.

پا نخواهم داد به این کدورت خاموش,

که آبستن فاصله مان روزگار میگذارند!

نادیده ماندن هایم را ورق میکنم,

تا میزنم,

و به باد می سپارم,

باشد که باران یادآور اشک هایم شود.

قناری خاموش

paez — Sun, 06 Sep 2009 07:30:18 GMT

آنكه می‌گوید دوستت می‌دارم

خنیاگر غمگینی است

كه آوازش را از دست داده است.

ای كاش عشق را زبان سخن بود.

هزار كاكلی شاد

در چشمان توست،

هزار قناری خاموش

در گلوی من.

ای كاش عشق را زبان سخن بود.

آنكه می‌گوید دوستت می‌دارم

دل اندوهگین شبی است كه مهتابش را می‌جوید.

ای كاش عشق را زبان سخن بود.

هزار آفتاب خندان در خرام توست،

هزار ستاره گریان

در تمنای من.

ای كاش عشق را زبان سخن بود.

خیالت راحت

paez — Sun, 23 Aug 2009 09:24:21 GMT

وقتی قلبم کوچکتر از غصه هایم میشود.

وقتی دیگر نمی توانم اشک هایم را پشت پلک هایم مخفی کنم

و بغض هایم پشت سر هم می شکند.

وقتی احساس می کنم بدبختی ها بیشتر از سهم من است

و رنجها بیشتر از صبرم.

وقتی امیدها ته می کشند و انتظارها تمام نمی شوند.

وقتی طاقتم طاق میشود و تحملم تمام

و نه گوشی برای شنیدن...

وقتی هیچ دلیلی برای گفتن نیست.

وقتی سکوتم را التماس می کنی

و وادارم می سازی به خاموش ماندن.

وقتی چشمانم را می بندی مرا با تمام قوا به تاریکی هدایت می کنی

دیگر هیچ چیز باقی نمی ماند.

نه از من... نه از سکوت... نه از تاریکی... نه از خاموشی.

خیالت راحت!

من می شنوم

paez — Thu, 06 Aug 2009 17:23:18 GMT

صدای چک چک اشکهایت را از پشت دیوار زمان می شنوم

و می شنوم که چه معصومانه در کنج سکوت شب‌،

برای ستاره ها ساز دلتنگی میزنی

و من می شنوم هیاهوی زمانه را که تو را از پریدن و پر کشیدن باز می دارد.

آه. ای شکوه بی پایان

ای طنین شور انگیز‌،

من می شنوم به آسمان بگو که من می شکنم هر آنچه تو را شکسته

و می شنوم هر آنچه در سکوت تو نهفته است.

تقدیر

paez — Thu, 23 Jul 2009 09:07:18 GMT

احساسم را به من باز پس دهید,

که زیستن بدون احساس بودن, از نبودن هم سخت تر است.

چه شده است؟!

چرا روح مرا به زنجیر می کشید.

سایه ی لطفتان هیمه ی آتشی است که بر جان من شعله میکشد.

رهایم کنید!

من نمیخواهم از شما هیچ نمی خواهم.

نه مهربانی, نه رحم, نه عشق, نه دوستی, نه محبت, نه نگاه.

فقط احساسم را به من باز پس دهید تا باشم.

من پرواز خواهم کرد, تا خود خورشید و با خورشید یکی خواهم شد,

و در میان بهت و حیرت تو از خورشید خواهم گذشت.

و از عدمی که تو بر من آفریده بودی گذر خواهم کرد.

حتی از ازل خواهم گذشت,

تا به سرزمینی تهی برسم که مرا آنجا آفریدند. مرا در هراس هیچ طعام دادند,

و در عظمتی به پهنای تمام نبودنها پرواز دادند.

من با احساسم تا خود آشیانه پرواز خواهم کرد.

سینه ی آسمان را خواهم شکافت و تا بینهایت پرواز خواهم کرد.

و تو _ تقدیر _ تنها نظاره گر پرواز من خواهی بود.

و دیگر هیچ... .